زُل می زنم به کِشمکِشِ خنده هایتو خوشحالم از شکفتنِ در ماجرایتــــو بی تاب میشوم که دمی بغضمیکنی آماده ام برای شکستن بهجــــــای تو *

لبخندبزرگترین دروغ دنیاستوقتی نباشی...

عشق توشوخي زيبايی بود که خداوند با قلب من کرد !زيبا بود امّا شوخی!!!!حالا . . .تو بي تقصيری !خدای تو هم بی تقصير است !من تاوان اشتباه خود را پس ميدهم . . . !تمام اين تنهايیتاوان « جدّی گرفتن آن شوخی » بود.

بس حلقه زدم بر دروحرفی نشنیدمیامن هیچکسمیاکه در این خانه کسی نیست

ز،همه دست کشیدمکه تو باشی هَمه امبا تو بودن زِهمه دست کشیدن دارد...ابزارک تصویر

این قانون زندگی منه،بودی نوش،نبودی فراموش...

تیر برقی «چوبیم» در انتهای روستابی فروغم کرده سنگ بچه های روستاریشه ام جامانده در باغی که صدها سرو داشتکوچ کردم از وطن، تنها برای روستاآمدم خوش خط شود تکلیف شبها،آمدمنور یک فانوس باشم پیش پای روستایاد

پا به پای کودکی هایم بیا کفش هایت را به پا کن تا به تا قاه قاه خنده ات را ساز کن باز هم با خنده ات اعجاز کن پا بکوب و لج کن و راضی نشو با کسی جز عشق همبازی نشو بچه های کوچه را هم کن خبر عاقلی را یک